W skład uczelni wchodziły trzy wydziały: Malarstwa, Rzeźby i Architektury Wnętrz. Od samego początku uczelnia była aktywnym ośrodkiem twórczym. W niedługim czasie związane z uczelnią środowisko artystyczne, zwane Szkołą Sopocką, zyskało sobie znaczną popularność. Uważa się, że wyróżnikiem tego środowiska w czasach socrealizmu było, wynikające z idei koloryzmu, szczególne respektowanie wartości malarskich. Jego specyfika wynikała także ze ścisłego zaangażowania w prace nad rekonstrukcją i odbudową Głównego Miasta Gdańska. Pojęcie Szkoła Sopocka wiąże się również z tkaniną dekoracyjną i ceramiką. W 1954 roku siedzibę uczelni przeniesiono do Gdańska, do odbudowanej po wojennych zniszczeniach Wielkiej Zbrojowni. Ten wzniesiony na początku XVII wieku gmach, znajdujący się pomiędzy Targiem Węglowym a ulicą Piwną jest najlepszym przykładem niderlandyzmu w architekturze Gdańska oraz jednym z najcenniejszych zabytków w mieście.
