Prowadzący:
ad. II st. kwal. Piotr Józefowicz
 

Wystawa końcowa maj 2010

Po dwóch latach kształcenia podstawowego student powinien posiadać bazowe
umiejętności rysunkowe takie jak rozróżnianie proporcji, odczytywanie róznic miedzy
światłem i cieniem, budowanie przestrzeni środkami rysunkowymi, wykreślanie
perspektywy. Utrwalając nabyte wcześniej umiejętności, zajęcia zachęcają studentów do
zdobywania nowych, do przekraczania granicy strachu przed nieznanym. Prowokują do
podjęcia ryzyka indywidualnych poszukiwań w obrębie szeroko rozumianej przestrzeni
rysunku. Stając przed nowymi wyzwaniami studenci rozwijają swoją kreatywność i
samodzielność. Stają przed koniecznością obrony swoich projektów. Poszerzając swą
artystyczną świadomość, poszerzają jednocześnie pole postrzegania rysunku jako
autonomicznej dziedziny wypowiedzi. Rysunek przestaje być przez nich odbierany jako
zbiór umiejętności czy zręczności. Zajęcia w pracowni mają przekonać, że dopiero mądre
wykorzystanie tych umiejętności jest prawdziwie rozwijające.
Podstawą funkcjonowania pracowni jest zasada indywidualizacji metod i podmiotowości
studenta. Studenci prowokowani są do użycia najróżniejszych technik rysunkowych i
pokrewnych. Prace studenckie powstają w trzech głównych nurtach: rysunki oparte na
studium modela; realizacja własnych projektów, regularnie konsultowabych lecz
powstających często poza pracownią; realizacja zadań problemowych,
zindywidualizowanych dla potrzeb każdego ze studentów. Celem dydaktycznym jest
osiągnięcie przez studenta możliwie jak największego stopnia samoświadomości
artystyczno-humanistycznej. Świadomości, która po ukończeniu uczelni, jest bardziej
przydatna niż umiejętność narysownia nogi. Podczas specjalnie zorganizowanych spotkań
w pracowni, wybrani studenci dostają szansę zaprezentowania swoich prac zaproszonym
gościom (innym wykładowcom, krytykom, kuratorom, studentom z innych pracowni) oraz
wysłuchania ich opinii. Pracownia jest obszarem swobodnej wymiany myśli, bez
decydowania z góry, która ze stron ma rację.